Sidebar Window


Topics



Links



starzenie.przeczy.waw.pl - Szwecja Dania Norwegia - jak wybrać majtki - mazury konferencje

Kozioł ofiarny

By | October 25, 2008


Kozioł ofiarny, William Holman Hunt, 1854

Kozioł ofiarny to jeden z kluczowych mechanizmów antropologicznych występujący pewnie we wszystkich kulturach.

Mechanizm kozła ofiarnego polega na tym, że wspólnota społeczna w momencie kryzysu, dezintegracji azali zagrożenia, by ponowić się do stanu utraconej równowagi, obiera sobie ofiarę, która staje się obiektem zbiorowej agresji całej grupy. Atak ta ma na celu sen wieczny albo różnego rodzaju wyłączenie ofiary (wypędzenie, wyłączenie symboliczne - np. opaski z “gwiazdą Dawida” bądź przezwiska w grupie rówieśniczej). Gromada wmawia sobie jako że, iż jeleń ta ponosi winę za zmartwienie albo niebezpieczeństwo, które doprowadziło do kryzysu, dezintegracji grupy.

Poszczególne kultury różnią się między sobą poniżej względem skłonności do stosowania mechanizmu kozła ofiarnego, niektóre stosują go niezwykle często i na wielką skalę (są często monolityczne, a poniekąd podświadomie niepewne swojej tożsamości), inne posuwają się do niego krańcowo okazjonalnie, unikają skrajnych form mechanizmu (są to statystycznie kultury otwarte, pluralistyczne, które znajdują konstruktywne role społeczne na rzecz różnego rodzaju odmieńców).

Spis treści

//

Naiwniak z kozła w judaizmie

Metaforyczna imię mechanizmu pochodzi z w pełni dosłownej starożytnej tradycji judaistycznej, w której zbiorowość projektowała swoje winy na przeznaczone na krwawą ofiarę bies. Kapłan świątyni w Jerozolimie kropił kilkakrotnie różne miejsca w jej wnętrzu krwią złożonych w ofierze byka i kozła, a później kładł rękę na głowie chcący wybranego kolejnego kozła, na którego przenosił winy całego ludu, wypowiadając je. Wybierano podobnie człowieka, kto ma odrzeć z kozła na pustynię. Człowieka tego w tradycji judaistycznej nazywano isz iti. Zabierał on kozła ponad skalne bezdeń, przywiązywał czerwoną wstążkę do jego rogów, jej dalszy kostka przywiązywał do skały urwiska, a po pewnym czasie spychał kozła tyłem w dziura. Działko się to w wolny dzień Jom Kipur; współcześnie w ultraortodoksyjnych grupach zdarza się, iż w dniach pośrodku Rosz ha-Szana a Jom Kipur składa się ofiarę z koguta (kaparot), pełniącą podobną funkcję.

Psychoanalityczne glosa mechanizmu

Z punktu widzenia psychoanalizy podmiot ewentualnie wspólnota projektuje na kozła ofiarnego cechy, które wypiera, których nie akceptuje w sobie samym, czy też wręcz własne winy, z którymi nie przypuszczalnie się dopasować i chce je zwyciężyć przez zrzucenie na kogoś innego, od tego czasu wypędzenie go, wyłączenie ewentualnie zabicie.

Portret mechanizmu

Który zostaje kozłem ofiarnym

Kozłem ofiarnym przypuszczalnie być:

Cechy, które powodują, iż priorytet grupy pada na daną osobę (osoby):

Każda wspólnota jest w stanie odkryć kozła ofiarnego, podczas gdy czuje taką potrzebę, zarówno cała gromada etniczna, zupełny naród, gdy podobnie społeczności lokalne, społeczeństwo jednej wsi azaliż osiedla, albo podobnie uczniowie w klasie. Im więcej lecz powyższych warunków spełnia podmiot ewentualnie osoby, tym łatwiej i częściej staje się kozłem ofiarnym. Kiedy acz w pogrążonej w kryzysie grupie brakuje osób, które kumulowałyby parę tych gildia, starczyć prawdopodobnie jedna z nich bądź jakakolwiek właściwość wyróżniająca.

Podczas gdy występuje mechanizm

Grupa szuka kozła ofiarnego w momencie kryzysu, którego przyczyną mogą być np.:

Przykłady działania mechanizmu

Mechanizm przypuszczalnie mieć stan zinstytucjonalizowanego rytuału, zorganizowanych posunięć politycznych, mimo to także spełniać się za sprawą spontanicznych wybuchów całej grupy. Przykłady w historii:

René Girard

Urodzenie religii z mordu kolektywnego

Francuski pracownik umysłowy René Girard jest zdania, iż maszyneria ów jest źródłem wszelkich religii. Podejmuje tu wątek, kto główny zaproponował Zygmunt Freud (był on zdania, iż religia mojżeszowa zaczął się od kolektywnego mordu dokonanego na Mojżeszu przez Izraelitów, którzy od tego czasu wymazali to scena ze zbiorowej pamięci). Girard twierdzi, iż każda wyznanie wzięła się u zarania ze zbiorowego mordu dokonanego na koźle ofiarnym, podług następującego modelu:

Kozioł ofiarny a Ewangelie

Chrześcijaństwo również zaczęło się od zbiorowego mordu dokonanego na Jezusie Chrystusie w okresie ogromnych niepokojów społecznych i poczucia zagrożenia. Na rzecz Girarda w największym stopniu niezbitym dowodem, iż chodziło o maszyneria kozła ofiarnego jest sąd Kajfasza: Lepiej wyeliminować jednego, aniżeli by wszyscy zginęli.

Różnica aczkolwiek polega na tym, iż - zdaniem Girarda - inne religie i ich mity założycielskie są opowiedziane z punktu widzenia zabójców i przewinienie kozła ofiarnego nie jest w nich podawana w wątpliwość. Ewangelie oraz nie uwieczniają mechanizmu, dopiero co go demaskują: są napisane nieledwie ze okolica ofiary, której pozbawienie winy jest głoszony stale. Jego rozbiór wykazuje, iż jest to podstawowa zawartość tych utworów. Na rzecz Girarda jest to glosa, z jakiego powodu w cywilizacji Zachodu jak pierwszej maszyneria kozła ofiarnego został wzięty za etycznie niedopuszczalny.

Bibliografia

Zobacz też

Kategorie: Antropologia kulturowa • Religioznawstwo • Zwyczaje

Topics: Religie | No Comments »

Libacja (rytuał)

By | October 24, 2008

Zobacz ponadto: Biba alkoholowa.


Scena libacji, grecka waza czerwonofigurowa, ok. 480 p.n.e., Luwr

Libacja (łac. libatio) – jeleń na rzecz bóstwa składana w formie wylewania na ziemię cennych płynów. Był to obyczaj obecny w wielu religiach antycznych, a dodatkowo w judaizmie, hinduizmie i Shintō. U starożytnych Greków i Rzymian jeden z najważniejszych obrzędów religijnych. W relacjach Herodota występował oraz u Persów, wedle Pliniusza Młodszego również u Celtów.

Najczęściej stosowane płyny w aktach libacji to: pik, olej, kosztowne olejki eteryczne natomiast w tradycji hinduizmu ghi. W tradycji antyku i judaizmie do aktu libacji stosowano specjalne, płaskie naczynia z dzióbkiem nazywane paterami. W religiach antycznych oddawano w ów wybieg admiracja głównie bóstwom lochy, takim gdy Piekło, wskutek tego ważne było wylewanie płynu kawa na ławę na gołą i spulchnioną ziemię, właśnie iżby mógł on w nią żwawo wsiąknąć.

W religii Shinto pijatyka jest nazywana Miki (神酒), literalnie kami sake (boskie sake). W trakcie ceremonii w shintoistycznej świątyni stosuje się do libacji pik ryżowe – w związku z tym pochodzi imię sake na rzecz tego trunku. W warunkach domowych miast sake stosuje się często świeżą wodę, którą wypada modyfikować każdego ranka. W Shinto naczyniem liturgicznym stosowanym do libacji jest porcelanowy bądź metaliczny kufel bez żadnych ozdób.

Kategorie: Religioznawstwo • Antropologia kultury

Topics: Religie | No Comments »

Duchowieństwo

By | October 23, 2008


Grupa biskupów belgijskich

Duchowieństwo, dodatkowo duchowieństwo (łac. clerus z gr. kléros) - ogół duchowieństwa w danym kraju bądź przynależącego do określonego Kościoła.

Pojęcie stanu duchownego powstało w niespełna wyznaniowym, które na ogół odróżnia kler, alias duchowieństwo (gr. kleros ‘współpraca’), od wiernych, alias laikatu (gr. laos ‘lud’).

Duchownym jest ów, kto przyjął święcenia ewentualnie został ordynowany, inaczej diakon, prezbiter i biskup.

Zakonnicy, którzy nie przyjęli świeceń kapłańskich, określani są należycie jak osoby konsekrowane. Owszem w takim przypadku podmiot zakonna jest dozwolone być osobą konsekrowaną nie należącą do stanu duchownego bądź zaliczać się do obu tych stanów jednocześnie.

Z tego punktu widzenia rozróżnia się kler zakonne (osoby duchowne, które złożyły różnocześnie śluby zakonne) i świeckie (osoby duchowne, które nie złożyły ślubów zakonnych).

Osobami konsekrowanymi są również członkowie instytutów świeckich, którzy acz z definicji - jak konsekrowane osoby świeckie - nie mogą być osobami duchownymi.

Opowiadanie w Polsce

Jako sytuacja socjalny (a wtedy w innym sensie) duchowieństow wyodrębniło się w Polsce w XIII wieku, podczas gdy arcybiskup Henryk Kietlicz uzyskał od książąt piastowskich przywileje borzykowski (1210) i wolborski (1215), nadające immunitety prawniczy i fiskalny dobrom kościelnym. Tym samym Kościół w Polsce wyodrębnił się spod władzy książąt, zwolniony z podatków na obiekt państwa i wystawiony na działanie jedynie własnym sądom kościelnym. W średniowieczu kler miało najogromniejszy przystępny oddziaływanie na społeczeństwo danego państwa, a nie wprost na skroś papieża i biskupów na króla i władców tego kraju. Przykładem prawdopodobnie byćpełnienie przez prymasa urzędu interrexa. Od innych średniowiecznych stanów różnił się tym, że był zasilany zaledwie przez osoby z innych stanów, a to ze względu na prawidłowy w Kościele rzymskokatolickim celibat.

Zobacz też

Kategorie: Urzędy i tytuły kościelne • Stratyfikacja społeczna • Religioznawstwo • Socjologia

Topics: Religie | No Comments »

Teofilia

By | October 22, 2008

Teofilia – adoracja Boga.

Zobacz też

Kategoria: ReligioznawstwoUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Topics: Religie | No Comments »

Neofita

By | October 17, 2008

Neofita - (z gr. neóphytos - na dopiero co zasadzony, łac. neophytus - świeżo nawrócony) - podmiot, która w ostatnim czasie przyjęła jakąś wiarę. Przydawka stosowane z reguły w odniesieniu do chrześcijaństwa. Do XV wieku prozelita nie mógł otrzymywać godności kościelnych, później wprawdzie, w pierwszej chwili w Hiszpanii, a później na gruncie całego Kościoła, zniesiono to ograniczenie.

Określenie to stosuje się również do nowego wyznawcy danej ideologii, bądź do gra polityczna zmieniającego nierozłączność partyjną. Ma ono w owym czasie natura cięty i podkreśla jego przesadną żar a niejednokrotnie ostentacyjne obnoszenie się z świeżo przyjętymi zasadami.

Zobacz też

Kategorie: Religioznawstwo • świat chrześcijański

Topics: Religie | No Comments »

Potępienie

By | October 17, 2008


“Potępienie”. Grafika ze schrobenhausenowskiego
warsztatu Carla Poellath

Potępienie - wedle religii chrześcijańskiej trwanie pogrzebowy, przeciwny do zbawienia. Dezaprobata jest uważane za wieczną karę na rzecz tych, którzy złamią przykazania nadane przez Boga i zejdą na drogę zła.

W Chrześcijaństwie przez przygana Kościół rozumie zsyłka duszy ludzkiej do piekła, dokąd ma żyć na wieki cierpiąc ogromne męki.

Kategoria: ReligioznawstwoUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Topics: Religie | No Comments »

Kaznodzieja

By | October 17, 2008

Kaznodzieja – duszpasterz chwytający się wygłaszaniem kazań.

Do najwybitniejszych kaznodziejów w dziejach Lokalny należą:

Zobacz też

Kategorie: Religioznawstwo • RetorykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Topics: Religie | No Comments »

Pogrzeb

By | October 17, 2008


Kondukt pośmiertny, Puno, Peru


Kondukt pośmiertny z wojskową asystą honorową i mistrzem ceremonii

Pogrzeb to ogół obrzędów towarzyszących grzebaniu bądź kremacji zwłok zmarłego.

Pogrzeb rozważany jest jak jeden z podstawowych moralnych i religijnych obowiązków przy zmarłego człowieka. Postać obrzędowa pogrzebu zależy od wyznawanego światopoglądu osoby ewentualnie osób organizujących chowanie zmarłego, rzadziej od woli zmarłego.

Pogrzeb jest formą rozstania się z postacią cielesną człowieka mającą na celu rozstanie się ze zmarłym i okazanie szacunku na rzecz grzebanej osoby.

Do tradycyjnych form pożegnania zmarłego, przyjętych w kulturze europejskiej jest towarzyszenie trumnie ze zmarłym (albo urnie z jego prochami) w pochodzie pogrzebowym (kondukcie żałobnym) w drodze na cmentarzysko; miejsca złożenia doczesnych szczątków. Obrzędy towarzyszące grzebaniu ewentualnie paleniu zwłok zależą od lokalnych tradycji i zwyczajów.

Od tradycyjnych form pogrzebu odstępuje się w sytuacjach wyjątkowych, podczas gdy wojny azali masowe katastrofy naturalne, kiedy wielka numer zmarłych nie pozwala na ich identyfikację, nieco nie ma środków finansowych i czasu na organizowanie pojedynczych pogrzebów. W takich sytuacjach stosuje się grzebanie zmarłych w mogiłach zbiorowych.

Przyjęty jest zbiorowy obyczaj we wszystkich kulturach zawiadamiania znajomych i przyjaciół o fakcie pogrzebu bliskiej osoby. Odbywa się to w postaci nekrologów publikowanych w prasie a rozwieszanych w miejscach publicznych. Ogłoszenia takie zawierają często elementy graficzne, wskazujące na nierozłączność religijną zmarłej osoby czy też jej bezwyznaniowość.

Rodzinie zmarłych zazwyczaj składa się współczucie, alias wyrażone w uroczystych słowach łagodność i skrucha z powodu śmierci ich bliskiej osoby. Wyrazy współczucia składane są samodzielnie, tuż po pogrzebie albo listownie, jak nie było potencjał uczestniczenia w pogrzebie bądź nie ma dyspozycja spotkania się z rodziną zmarłego w krótkim czasie po tej uroczystości.

Spis treści

//

Chowanie zmarłego w krajach z tradycjami chrześcijańskimi


Palmy i krucyfiks z nekrologów chrześcijan

W kulturach związanych z katolicyzmem, prawosławiem azaliż protestantyzmem, pochówek wypada do tzw. sakramentaliów (nie: sakramentów). Grzebanie zmarłych związane jest z przekonaniem, iż w końcu czasów przyjdzie Mesjasz pan i nastąpi zmartwychwstanie ciał. Zmarłego zazwyczaj chowa się złożonego do trumny w ubraniu, w pozycji leżącej, z rękami splecionymi na brzuchu. Przyjęło się w tym kręgu kulturowym, by zmarli w trumnie wyglądali ładnie, w związku z tym zmarłych poddaje się zabiegom kosmetycznym. W ich przebiegu maskuje się pośmiertne zmiany twarzy azali jej urazy powstałe w chwili śmierci. Uzupełnia się braki ciała atrapami, masami plastycznymi albo woskiem, o tak jak była taka zainteresowanie ze względów estetycznych (dotyczy to braku kończyn).

Trumna ze zmarłym umieszczana jest zazwyczaj w grobach ziemnych, wykopanych na głębokość ok. 2 m, potem zasypywanych i przykrywanych nagrobkiem kamiennym albo betonowym. Rodziny bogatych zmarłych składają trumny w murowanych grobowcach, w których jest dozwolone umieścić parę kolejnych trumien. Niepomiernie zamożni zmarli bywają składani w monumentalnych grobowcach, rozmiarem i stylem przypominających małe domki, kaplice azaliż co więcej pałace. Ktoś mogiła winien być wyposażonym relacja, informujący o nazwisku osoby pogrzebanej, dacie urodzenia (czy też wg innego zwyczaju - wieku w chwili resztki) i dacie śmierci tudzież czasem parę słów religijnego czy też osobistego odwołania się do osoby zmarłej.

W tej grupie kulturowej dopuszcza się również pochówek osoby zmarłej po spopieleniu ciała w specjalnym piecu krematoryjnym (kremacja) i zsypaniu prochów do urny. Stosuje się to w zasadzie w krajach protestanckich i zlaicyzowanych. Kościół rzymskokatolicki dopuścił przypadek kremacji w 1963 roku. Ta stan pogrzebu jest dodatkowo wybierana, podczas gdy estetyka zwłok sprawia, iż nie powinny być pokazywane poprzednio pochówkiem.

W większości krajów, dopuszczających tę formę pochówku praktykuje się zakopywanie urn w płytkich grobach ziemnych bądź ustawianie urn w kolumbariach za cienką płytą w ścianach krypt cmentarnych (nekropoliach) bądź galeriach cmentarnych. Praktykowane jest ponadto rozsypanie spopielonych prochów. W Polsce system prawny zezwala jedynie na rozsypanie prochów na terenie cmentarza. W niektórych krajach, np. w Szwajcarii azali USA dopuszczalne jest magazynowanie urny z prochami w domu rodziny zmarłego ewentualnie zakopanie jej w swobodnie wybranym miejscu. We Francji w 71% przypadków popielnica z prochami zabierana jest do domu, w 21% złożona na cmentarzu a w 8% prochy zostają rozsypane.

Czas pogrzebu od chwili śmierci, za kilkoma wyjątkami, nie jest precyzyjnie przepisany (niemiecka Bawaria nakazuje na swym obszar żywić zmarłych w ciągu 96 godzin od zgonu). W większości państw dopuszcza się czasami ponadtygodniowe czy też dłuższe opóźnianie pogrzebu, by móc zdobyć manifestacyjny jego kurs zaś zapewnić wkład w przedtem przyjezdnym z odległych zakątków Ziemi.

Pogrzeby wyznawców hinduizmu

Zmarli w Indiach są spalani powyżej brzegami rzek czy też w ich pobliżu, ażeby śmieci zmarłego wywrócić do jej nurtów. Zmarli, w odświętnym ubraniu, owinięci w cienkie tkaniny, składani są na stosach z drewna i obkładani kwiatami. Owszem ustawiony kupa podpala się i czeka do momentu, aż uczestnicy ceremonii uznają, iż doszło do spalenia. Nie furt ma to obszar, jako że wielkość kremacji zwłok zależy od zamożności rodziny, ilości i jakości zgromadzonego drewna. Przeto zdarza się, iż nadpalone mięso zawijane jest w nową tkaninę i w takiej postaci wyrzucane do najbliższej rzeki. Zamożnym rodzinom udaje się spalić zwłoki z pomocą łatwopalnych dodatków (nafta, paliwo azaliż procenty), w takim razie sprawa sądowa spalenia zwłok w tym przypadku jest wielce posunięty. W tamtym czasie właśnie niewielka wolumen popiołów zostaje wyrzucona do rzeki. Wyznawcy hinduizmu uznają za najgodniejsze obszar pochówku rzekę Ganges, jak obszar święte. Z tego powodu w tej rzece spoczęło najwięcej szczątków ludzkich ze wszystkich znanych rzek na Ziemi.

Pogrzeby w krajach muzułmańskich

Wyznawcy wszystkich religii islamskich dążą do tego, ażeby ich zmarli byli pochowani nie później aniżeli 24 godziny po śmierci. Dłuższy bytność zwłok wedle wierzeń grozi uwięzieniem duszy zmarłego w jego ciele i poważne tarapaty z dotarciem do raju. Sporadycznie wyznawcy islamu wnikają w przyczyny zgonu, bowiem wierzą, iż jako że Bóg, Allach chciał czyjejś śmierci, ręce do pracy nie powinni infiltrować w to, kto fortel śmierci wybrał na rzecz danego zmarłego. W związku z tym faktycznie nie są znane w tym kręgu kulturowym sekcje zwłok, które bywają główną przyczyną opóźnień pochówków np. w Europie. Ze względów na szybką organizację uroczystości pogrzebowych, o miejscu pochówku decyduje obszar, w których doszło do śmierci: chowanie zmarłego odbywa się w pobliżu miejsca zgonu. Dopiero co bogaci muzułmanie praktykują transfer zwłok do zamiast rodzinnych zmarłego i do mogił rodzinnych. Spedycja zwłok do innych krajów zdarza się wśród wyznawców islamu nadzwyczaj okazjonalnie: ma to obszar np. w przypadku członków grup rządzących ewentualnie rodzin królewskich. Mięso zmarłego, umyte i ubrane, owija się w tkaninę, bez używania trumien, składa się do grobu ziemnego. Zasypany cenotaf nieczęsto dekiel się dodatkowymi ozdobami, nie mówiąc o cienką, kamienną płytą z wyrytym imieniem i nazwiskiem zmarłego. Często pomija się daty urodzenia i śmierci. Kiedy niekiedy opisuje się sytuacja śmierci.

Pochówek w Tybecie

Część ludności wysokich gór Tybetu rozstaje się ze swoimi zmarłymi czyniąc ich ciała pokarmem na rzecz żyjących w tamtym miejscu świętych sępów. Nagie mięso zmarłego układane jest na kamiennych katafalkach, położonych nie mówiąc o osiedlami. Ród i uczestnicy tej formy pogrzebu w pewnej odległości czekają racja niespiesznie, aż ptaki pożrą miękkie tkanki zwłok. Jak pozostają trup, rekordzista ceremonii pogrzebowej miażdży ciało drewnianym młotem do postaci, którą sępy mogą również spożyć. Pochówek gotowy jest w tamtym czasie, jak na kamiennym katafalku nie zostaną żadne stałe śmieci zmarłego. O pozostałą jucha po zmarłym pies z kulawą nogą w tym momencie się nie troszczy. Ta stan oddania zmarłego do obiegu przyrody wynika z przekonania o tym, iż umarły, stając się pokarmem ptaka, jak jeden mąż z przedtem dalej będzie oglądał świat.

Zobacz też

Dodatkowe informacje w siostrzanych projektach:
Cytaty w Wikicytatach
Grafiki i media na Wikimedia Commons

Linki zewnętrzne

Obrzędy pogrzebu chrześcijańskiego

Kategorie: Religioznawstwo • Śmierć • Zwyczaje

Topics: Religie | No Comments »

Apokatastaza

By | October 17, 2008

Apokatastaza (od gr. apokatastasis, inaczej “ponowne włączenie, reperacja”) - końcowa i ostateczna odtworzenie całego stworzenia na skroś restauracja mu pierwotnej doskonałości i bezgrzeszności albo co więcej przewyższenie tego pierwotnego stanu. Nieprawidłowa, jednakże częsta jakość tego pojęcia to apokastaza.

Według stoików Ziemia po pewnym okresie istnienia ulegnie spaleniu żeby mógł stanąć nowatorski. W niektórych wersjach zaratusztrianizmu Ahura Mazda ma zdewastować glob, żeby mógł wstać lepszy.

W chrześcijaństwie nauczka ta rozwinięta została przede wszystkim w patrystyce greckiej (św. Grzegorz z Nyssy) i cechował ją radykalizm w sformułowaniu powszechności zbawienia, co oznaczało, iż potępieni, a poniekąd Zły duch, mają stać się zbawieni. Wielu ekspertów uważa, iż Sobór konstantynopolitański II potępił w 553 roku stosunek, iż ocalenie wszystkich stworzeń jest rzeczą pewną; wielu historyków jest niemniej przeciwnego zdania, a większa część jest niezdecydowana.

Według Kościoła Katolickiego apokatastaza rozumiana w charakterze automatyczne, “przymusowe” ocalenie pozostaje niemniej jednak w sprzeczności z przesłaniem Ewangelii i podważa nienaruszalność wolnej woli człowieka. Mimo to, katolik nie ma obowiązku przypuszczać w to, iż w wiecznym piekle (alias w stanie wiecznego oddalenia od Boga) znajdzie się choć jedna podmiot. Na przypadek, purpurat Cormac Murphy-O’Connor powiedział w wywiadzie na rzecz katolickiej prasa periodyczna The Catholic Herald(en): Spójrzmy prawdzie w oczy, nie mamy obowiązku zakładać, iż iks w tamtym miejscu /alias w piekle/ się znajduje. /…/ Nie mogę mieć na myśli o niebie, nie myśląc równolegle o przebywaniu we wspólnocie ze wszystkimi świętymi i z wszystkimi ludźmi, których kochałem na tej ziemi. /…/ Wierzę, iż mordęga istnieje i iż prawdziwie jest brakiem Boga /…/ Mam /wprawdzie/ nadzieję, iż w niebie spotka mnie upominek, myślę, iż mnie spotka.

W katolicyzmie apokatastazę rozumie się nie w charakterze mus zbawienia, mimo to jak ostateczne wygrana włość ponad złem, które nastąpi kiedy wszystkie stworzenia osiągną z własnej, nieprzymuszonej woli spójność z Bogiem. Spór na myśl tego, azaliż jest to możliwe a podczas gdy to jest możliwe, toczy się od dawna. W tym momencie w trzecim wieku rzecz ów podjął Orygenes, w związku z czym powstała potężna rozważanie zarówno w Kościele Wschodnim gdy i na Zachodzie, trwająca z różnym natężeniem do współcześnie. We wczesnym średniowieczu apokatastaza była właściwie nieobecna w myśli chrześcijańskiej; w IX wieku bronił tej idei irlandzki teolog Jan Szkot Eriugena. Opium dla ludu w apokatastazę powróciła szerokim frontem do chrześcijaństwa wspólnie z Reformacją. W XX wieku zagadnienie powszechnego zbawienia podjął szwajcarski teolog i purpurat nominat, Hans Urs von Balthasar. W Polsce wybitnym przedstawicielem teologii apokatastazy jest ks. prof. Wacław Hryniewicz.

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 “Origen and Origenism”, Catholic Encyclopedia (en).
  2. ↑ Murphy-O’Connor, Cormac. We’re not bound to believe that there’s anyone in hell. en:The Catholic Herald. 7 stycznia 2005, 8-9. (en)
  3. ↑ 12. Co to znaczy zbawić?. W: Karol Wojtyła: Przekroczyć próg nadziei. KUL, 2005. ISBN 83-228-0440-7. 
  4. ↑ Jan Paweł II, papież, ”Omelia, visita pastorale alla Parrocchia di N. S. di Guadalupe e S. Filippo Martire”, 27 kwietnia 1980 (it).

Kategoria: Religioznawstwo

Topics: Religie | No Comments »

Sekularyzm

By | October 17, 2008

Sekularyzm (świeckość) jest uniwersalnie definiowany w charakterze pomysł braku integracji ewentualnie współzależności religii z publicznymi sprawami społeczeństwa. Często jest wiązany z okresem oświecenia w Europie i odgrywa główną rolę w społeczeństwach Zachodu. Idee rozdziału Kościoła od państwa i laickości niemało czerpią z sekularyzmu. Antonimem sekularyzmu jest teokracja.

Spis treści

//

Definicja

Sekularyzm ma różne znaczenia w związki od kontekstu:

  1. W filozofii oznacza on że oddział prawdopodobnie żyć najlepiej stosując etykę, a przestrzeń kosmiczna przypadkiem być najlepiej rozumiany przez inferencja, bez odwoływania się do bogów albo zjawisk nadprzyrodzonych.
  2. W sensie politycznym jest to próba do wprowadzenia zasady rozdziału religii od państwa, bądź jak taki podział jest w tym momencie faktem, oznacza on dążność do jego utrzymania.
  3. W sensie społecznym jest to staranie do usunięcia wpływu wszelkich ruchów religijnych na przemiany społeczne takie podczas gdy zmiany w obyczajowości, ogólnie uznanych norm moralnych itp.
  4. W sensie socjologicznym sekularyzmem nazywa się zjawa zanikania religijności podczas gdy np. zmniejszanie się liczby osób non stop uczęszczających do kościołów.

Sposób postępowania sekularyzmu

Sekularyzm jest często przedmiotem zaciętej krytyki ze okolica środowisk kościelnych. Historia się racja na oko z powodu jego błędnej interpretacji jak procesu odejścia od wierności wartościom etycznym niesionym przez różne religie. W ujęciu ekonomii religii, sekularyzm jest niemniej jednak próbą odejścia od dogmatu jednej religii (często przedtem mającej stan prawny religii państwowej w danym kraju). Jest on próbą ustanowienia systemu nie opartego na konkretnej religii, a tylko na konkretnych wartościach etycznych, statystycznie z tych religii się wywodzących, i otwarego na wartości niesione przez nowe religie i prądy filozoficzne.

Sekularyzm powoduje, iż ‘res publica’ jest wspólnym systemem na rzecz osób wywodzących się z różnych religii, a wartości na jakich ustalony ustrój polityczny jest bazujący, zaledwie nie są jednoznacznie określone odnośnie ich religijnego rodowodu, choćby z tego powodu iż takie epitet mogłoby wywołać mnogi (masa wartości etycznych jest wspólnych na rzecz większości religii) a marginalizować wyznawców tych wierzeń, które nie mają statusu dominującego. Twórcą tzw. sekularyzmu angielskiego był George Jacob Holyoake.

Świeckie społeczeństwa

W religioznawstwie masa społeczeństw Zachodu jest teraz definiowanych jak świeckie. Normą w nich jest całkowita dowolność pragmatyk religijnych, bądź podobnie priorytet nie prowadzenia żadnych pragmatyk religijnych, z niewielkimi dopiero co sankcjami społecznymi. Na Zachodzie kult nie dyktuje decyzji politycznych, mimo to stanowiska moralne mające swe źródła w religiach mają stale silną pozycję w niektórych krajach, kiedy np. w USA. W innych krajach, gdy na przypadek Republika francuska (zobacz laicyzm) religie są uważane za pozostające bez wpływu na główny prąd życia politycznego. Wpływy religijne są plus średnio zminimalizowane w sferze publicznej, a credo nie ma natychmiast takiego wpływu na byt publiczne podczas gdy miała kiedyś.

Sekularyzm w Polsce

Sekularyzm, co najmniej z definicji, jest częścią oficjalnej polityki Państwa Polskiego, choć jego praktyczne implementacja jest kwestionowane. Por. wpis Konstytucji RP:

“Władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują neutralność w sprawach przekonań religijnych”- Ustawa zasadnicza RP z 2 kwietnia 1997, art. 25. p.2

Zobacz też

Linki zewnętrzne

Kategoria: ReligioznawstwoUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Topics: Religie | No Comments »

« Previous Entries Next Entries »